Artykuł napisano w oparciu o informacje z podręczników „Shadowrun Fourth Edition 20th Anniversary Edition” oraz „Shadowrun 4ed: Unwired”

Drugi Krach w 2064 roku w bolesny sposób uświadomił metaludzkości, jak wrażliwym celem była dawna Matryca. Fizyczne zniszczenie najważniejszych węzłów i atak potężnego wirusa doprowadziły do załamania światowego systemu łączności i przechowywania danych.

Bezprzewodowa Matryca 2.0 - „nowe wcielenie” sieci, jest, teoretycznie, pozbawiona słabości poprzedniczki. Według zapewnień projektantów, rozproszona struktura gwarantuje, iż nawet w wypadku zniszczenia dużej części globalnego systemu reszta powinna wyjść bez szwanku.
Przynajmniej teoretycznie.

Oczywiście, zmiany wymusiły inną strukturę nowej Sieci. Z czego więc składa się Matryca 2.0?

HARDWARE : WĘZŁY I PRZESYŁ DANYCH

Żaden wirtualny system nie może istnieć bez fizycznych elementów - sprzętu. To sprzęt tworzy „ciało” Matrycy, ożywiane ciągłym przepływem danych.

Każde urządzenie zdolne do uruchamiania programów i wykonywania poleceń określamy mianem węzła (node). W nich odbywają się wszelkie wirtualne działania i składowane są dane; to właśnie za ich pośrednictwem można się łączyć z Matrycą.

Każdy węzeł ma określone cechy, które zależą m.in. od jego zdolności przetwarzania danych:

• Access ID – przypisany do węzła matrycowy „adres”. Musisz wyszukać właśnie ten numer, jeśli chcesz zlokalizować dany węzeł w Matrycy.

• Persona Limit – oznacza maksymalną ilość wirtualnych person, które mogą równocześnie uzyskać dostęp online (czyli „wejść” do Matrycy) za pośrednictwem tego węzła. W żaden sposób nie ogranicza natomiast ilości person, które mogą w nim przebywać.

• Processor Limit – określa ile programów może równocześnie być uruchomionych przez ten węzeł, zanim nastąpi obniżenie jego cechy Response, np. program szyfrujący, wyszukiwarkę albo LÓD. Nie dotyczy to oczywiście tych uruchomionych w innych węzłach – jeśli włamiesz się do systemu korporacji, to dodatkowe programy używane przez ciebie mogą obniżyć Response twojego commlinka, a nie węzła w którym przebywasz. Trzeba pamiętać, że programy-agenci liczą się razem ze wszystkimi używanymi przez nich programami (np. LÓD „wyposażony” w Attack i Armor to łącznie trzy programy).

Zależnie od możliwości i przeznaczenia, węzły dzielą się na trzy rodzaje.

To powszechnie spotykane urządzenia peryferyjne: kamery, lodówki, tostery, RFID-tagi, smartguny, credsticki… Ponieważ są przeznaczone do wykonywania określonych czynności nie potrzebują dużych możliwości przetwarzania danych. Działają tak jak węzły standardowe, z paroma różnicami.

• mogą uaktywniać wyłącznie te programy, do których używania są przystosowane.
• większość ma niski poziom Response, ale nie ogranicza on poziomu ich Systemu.
• persona limit wynosi 1; z założenia nie można zapisać ustawień dla różnych użytkowników.
• posiadają wyłącznie opcję dostępu na poziomie admin. Próba uzyskania go przez hakera NIE pociąga w tym wypadku za sobą modyfikatora +6 do testu hakowania.

Węzły standardowe (standard nodes)

To urządzenia, na których może działać persona i pewna liczba programów i agentów: commlinki, terminale, domowe telekomy itp.

• działają na zasadach z podręcznika podstawowego do Shadowrun RPG 4ed.
• persona limit wynosi 1, ale poszczególni użytkownicy mogą modyfikować własne persony według uznania.

• processor limit wynosi od 10 do 50, zależnie od mocy nexusa. Dzięki temu w tych węzłach może działać równocześnie duża liczba programów; wyjątek stanowi LÓD, agenci, SI, sprite’y i e-duchy, których ilość ograniczona jest przez Response.
• persona limit równa się współczynnikowi System x 3; nexusy z założenia są przystosowane do obsługi większej ilości użytkowników.

• System nexusa nie jest ograniczany przez jego Response.

• Większość danych wciąż jest przesyłana za pomocą przewodów światłowodowych (fiberoptic cables), tak, jak w dawnej Matrycy. Biegną one między kontynentami, miastami, a nawet poszczególnymi domami. Łączą z Matrycą domowe telekomy, prywatne punkty dostępu i, co najważniejsze, punkty dostępu dla dużych przekaźników sygnałów bezprzewodowych, łącząc w całość przewodową i bezprzewodową część Sieci.

• Fale radiowe – podstawa łączności bezprzewodowej. Nie wymagają dużych ilości energii, są w stanie przenikać większość przeszkód i są łatwe do wychwycenia. Wszystkie miasta na świecie pokryte są siecią publicznych punktów dostępu; w mniej „cywilizowanych” rejonach (np. Redmond w Seattle) węzły same zapewniają sygnał na ograniczonym obszarze. Każdy z nich może służyć jako router dla pozostałych, przekazując dane aż w końcu znajdą się w zasięgu jednego z punktów dostępu.

Dzięki współdziałaniu dwóch powyższych metod przesyłu, dane podróżują z ogromną prędkością; okrążenie kuli ziemskiej zajmuje im ok. 0,2 sekundy.

• Linki satelitarne (satellite links) – umożliwiają węzłom połączenia za pośrednictwem satelitów geostacjonarnych lub krążących na niskich orbitach (LOE – low-earth orbit).

Łączenie się z pośrednictwem satelitów geostacjonarnych ma pewną zaletę: nadającego węzła nie da się zlokalizować z dokładnością większą niż do kilkuset kilometrów, co wybitnie ogranicza skuteczność programów śledzących. Ale nic za darmo: ponieważ orbita satelitów geostacjonarnych jest dość wysoka (ok. 36.000 km), czas przesyłu danych może wydłużyć się nawet do całej sekundy. W efekcie współczynnik Response hakera używającego takiego połączenia zostaje obniżony o połowę (minimum 1).

Satelity LOE krążą na wysokości ok. 1000 km; ze względu na dużą szybkość poruszania się (każdy z nich jest widoczny nad dowolnym punktem na Ziemi przez ok. 30 minut) muszą być śledzone przez talerz anteny linka satelitarnego. Kiedy satelita używany jako przekaźnik zniknie za horyzontem, wychwyci ona sygnał z następnego. Choć w ten sposób nie następuje opóźnienie, to śledząc subtelne zmiany w prędkości przesyłu danych można dość dokładnie określić pozycję hakera (przy użyciu zwykłych zasad dla programów śledzących – tracking programs).

• Wiązki (beam links) laserowe lub mikrofal – dane przesyłane za ich pomocą są praktycznie niemożliwe do przechwycenia, jednak wymaga to skomplikowanych urządzeń. Podczas transmisji między nadajnikiem a odbiornikiem musi przebiegać nieprzerwana linia prosta i żaden z nich nie może się wtedy poruszać. Wiązki laserowe mogą ulegać zakłóceniu przez deszcz, mgłę lub chmury, (co obniża Response użytkownika do 3). Wiązki mikrofal są niewrażliwe na warunki pogodowe.

(2) komentarze